Pingwin

Pluszak ten prawdopodobnie pochodzi z lat 2012-2015.

Pingwin

Architektura i właściwości fizyczne

Choć na pierwszy rzut oka obiekt wygląda jak zwyczajny, standardowy pluszak, jego wewnętrzna struktura i zachowanie wymykają się prostym klasyfikacjom. Charakteryzuje się on dynamiczną alokacją masy, która zmienia się drastycznie w zależności od pory doby oraz stanu napełnienia bufora żołądkowego. Obiekt wyposażony jest w zintegrowany, pomarańczowy dziób (pełniący funkcję interfejsu wejścia-wyjścia dla pokarmu) oraz żółte stopy, zapewniające stabilność na podłożu każdego typu – od podłogi w Jazgarzewszczyźnie po wieczną zmarzlinę.

Warto zauważyć, że operowanie tak skomplikowanym obiektem bez odpowiedniego przygotowania może sprawić, że całą konfigurację da się zepsuć koncertowo.

Legendy

Wokół tego pingwina powstało wiele legend. Niektóre z nich są przekazywane lokalnie jak legenda o ciągniku stojącym na podwórku – niby bez wyraźnego związku z codziennymi sprawami, a jednak każdy w okolicy wie, o co chodzi.

Legenda "Żarówka"

Legenda głosi, że Pingwin, o imieniu i nazwisku Pingwin Żarówka (na Mazurach znany pod systemową nazwą Pingwinosław Wolfram), co noc uruchamia procedurę wyjścia na łowy. Jego stałą bazą główną (hostem) jest Jazgarzewszczyzna.

Około północy, gdy większość procesów w okolicy przechodzi w tryb uśpienia, Pingwin opuszcza dom. Zamiast wybrać tradycyjny środek transportu, jak choćby wiejski ciągnik, wsiada na pokład tajnego sterowca. Maszyna ta, napędzana nieznanym algorytmem, pozwala mu płynąć w kierunku pobliskiego jeziora lub – gdy wymaga tego potrzeba wykonania operacji niskopoziomowych – bezpośrednio na Antarktydę.

Na Antarktydzie melduje się zazwyczaj o godzinie 1:00, wykazując się niezwykle niskim opóźnieniem w transmisji (czasami interfejs docelowy melduje jego obecność nawet przed pierwszą). U celu wykonuje szereg zadań rutynowych oraz bojowych: łowi ryby, poluje na orki oraz forki. Co ciekawe, według lokalnych podań, Pingwin nie ogranicza się do działań na powierzchni. Czasami, używając swoich żółtych stóp i dzioba, próbuje dokopać się do samego kernela Ziemi, chcąc uzyskać uprawnienia roota nad całą planetą.

Około godziny trzeciej nad ranem, pamięć podręczna Pingwina jest już całkowicie zapełniona, a on sam – najedzony i zabezpieczony energetycznie – generuje sygnał powrotu do domu. Droga powrotna obarczona jest jednak znacznie większym narzutem czasowym. Podróż trwa do godziny piątej, co wynika bezpośrednio z drastycznego spadku wydajności sterowca obciążonego masą pingwina. O ile w drodze na Antarktydę obiekt waży zaledwie 20 kilogramów, o tyle z powrotem jego masa krytyczna wzrasta nawet do 80 kilogramów.

Wyjątek od reguły (Błąd synchronizacji czasu)

Kiedyś zdarzyło się, że Pingwin nie dopilnował harmonogramu zadań i zignorował systemowy zegar. Wskutek tego błędu dopiero o godzinie szóstej rano rozpoczął drogę powrotną z Antarktydy do bazy. Spowodowało to totalny chaos informacyjny wśród lokalnej ludności. Mieszkańcy wsi, budząc się do pracy, dziwili się, gdzie podział się ich pingwin.

Gdy spojrzeli w niebo, ich oczom ukazał się osobliwy widok: bardzo mały, przeciążony sterowiec, który płynął nisko nad wsią. Z powodu awarii luku bagażowego, z pokładu wylatywało bezpośrednio czarne stworzenie z białym brzuchem, pomarańczowym dziobem i żółtymi stopami, co lokalne kroniki zapisały jako najbardziej spektakularny zrzut pamięci w historii Jazgarzewszczyzny.

Legenda "Proprietarna Kanapkownica" (Wielki Błąd Sumienia)

Wśród lokalnej społeczności krąży mrożąca krew w żyłach opowieść o nocy, w której Pingwin o mało nie doprowadził do kryzysu etycznego w bazie Jazgarzewszczyzna. Wszystko zaczęło się od wielkiej ochoty na idealnie chrupiące tosty z samym serem.

Niezadowolony z fabrycznego czasu nagrzewania domowej kanapkownicy, Pingwin postanowił przeprowadzić niskopoziomowy overclocking elementów grzejnych. Zamiast jednak napisać czysty, wolny sterownik w Turbo Pascalu czy asemblerze, w przypływie desperacji i głodu pobrał z sieci zamknięty, własnościowy, komercyjny mikrokod (closed-source binary blob) o nazwie fast_toast_blob.bin firmy Microsoft Corporation.

Uruchomienie tego zamkniętego oprogramowania na kanapkownicy wywołało natychmiastowy konflikt sumienia i potężne anomalie systemowe:

• Blokada licencyjna: Urządzenie po zjedzeniu pierwszego tosta zablokowało zatrzask pokrywy i zażądało uiszczenia opłaty subskrypcyjnej za dalsze topienie sera.
• Skażenie środowiska: Cała sieć domowa zaczęła wysyłać telemetrię do zewnętrznych serwerów, co sprawiło, że Pingwin poczuł się etycznie nieczysty.
• Zagrożenie sprzętowe: Temperatura płytek grzewczych zaczęła rosnąć w postępie geometrycznym, grożąc, że cała ta delikatna konfiguracja zostanie zepsuta koncertowo, a kuchnia zamieni się w strefę zrzutu stopionego teflonu.

Widząc, że sytuacja wymyka się spod kontroli, Pingwin musiał działać natychmiast. Aby oczyścić swoje sumienie i uratować sprzęt, przeprowadził legendarną procedurę ratunkową. Wybiegł na podwórko i wykorzystując stojący tam ciągnik jako gigantyczny, zewnętrzny generator prądu, podpiął go pod interfejs szeregowy kanapkownicy.

Za pomocą napisanego na kolanie skryptu w Fortranie wymusił pełne czyszczenie pamięci EEPROM (hard reset) i wgrał w pełni wolne, zatwierdzone przez FSF oprogramowanie [[LibreToast]. Kanapkownica została uratowana, a Pingwin znowu mógł patrzeć w lustro bez poczucia, że zdradził ruch wolnego oprogramowania – choć zapach przypalonego kabla i spalin z ciągnika unosił się nad Jazgarzewszczyzną jeszcze przez dwa dni.